

Marian Siereveld (1957) is beeldend kunstenaar uit Middelburg. Haar werk kenmerkt zich door een krachtige en gevoelige lijnvoering, waarin zij zoekt naar de ziel — de binnenkant van de mens. Ze noemt zichzelf een laatbloeier: pas later besloot zij haar hart te volgen en zich volledig te wijden aan schilderkunst.
Haar vrouwenfiguren zijn tegelijk krachtig en kwetsbaar, expressief en verstild.Onder elke laag schuilt een ander verhaal, een vermoeden van wat niet zichtbaar is maar wel gevoeld wordt.
“Ik zoek naar de ziel, de binnenkant van de mens, het leven onder de huid.”
– Marian Siereveld
Ik was vier jaar oud en zat op school naast de watertafel. Ik kreeg een stuk klei voor me en maakte er een schaaltje van. Die sensatie vond ik al bijzonder, maar wat mij echt raakte kwam later: toen de klei was opgedroogd en ik hem mocht beschilderen. Ik weet nog precies hoe overweldigend het was om die kleurenpracht op de klei aan te brengen.
Daar wil ik steeds weer naar terug: naar het ongeremde schilderen, naar kleur, naar balans en verhoudingen.
Ik wist al jong dat ik naar de kunstacademie wilde, maar het leven liep anders. Als alleenstaande moeder vroegen verantwoordelijkheden hun plek en bouwde ik een carrière op in het onderwijs, als docent, mentor en teamleider. Tegelijk bleef er iets in mij roepen. Zo ben ik, naast mijn fulltime baan, in de avonduren naar de Willem de Kooning Academie in Rotterdam gegaan. Lessen volgen, ’s nachts terug, de volgende ochtend weer voor de klas. Op basis van mijn werk bood de academiedirecteur mij aan direct door te stromen naar het eindexamenjaar. Ik nam die stap, slaagde en ik werd gezien.
Wat volgde was een doorbraak waar veel kunstenaars alleen van dromen. Ik werd vertegenwoordigd door topgaleries, waaronder een galerie aan de Prinsengracht in Amsterdam. Mijn monumentale vrouwenportretten vonden hun weg naar nationale kunstbeurzen, bedrijfscollecties en particuliere verzamelaars, in binnen- en buitenland. Mijn solotentoonstelling werd geopend door Hedy d’Ancona. Recensies verschenen in onder andere landelijke dagbladen en kunstbladen.
Op een gegeven moment merkte ik dat ik te hard ging. Ik werkte vanuit een enorme gedrevenheid, wilde alles tegelijk en luisterde onvoldoende naar het tempo dat mijn werk eigenlijk vroeg. Het doek bleef leeg. Die pauze betekende geen einde, maar bezinning. In de stilte bleef het werk aanwezig. Er werd niet geschilderd, maar wel gekeken, gevoeld en nagedacht. Langzaam werd duidelijk: dit verhaal is nog niet verteld, is nog niet af.
De comeback is geen herhaling van wat was. Een kunstenaar met een bewezen oeuvre, een duidelijke visie en werk dat opnieuw gezien, gedeeld en verzameld mag worden.
– Marian Siereveld

De kracht van het vermoeden. Mijn werk laat meer zien dan het oog vangt. Mijn lijnvoering is krachtig en gevoelig, zeer persoonlijk en mijn penseel zoekt steeds opnieuw naar het levensechte in elke blik. Ik houd van goed vakmanschap en grote bewegingen, van schilderen dat echter dan echt wordt, levensecht. Waar het mij om gaat is het verbeelden van de essentiële thema’s van het leven: dat wat ons draagt en ons raakt. In dat schilderen wil ik je ontmoeten en mag jij mij ontmoeten.
De comeback is geen herhaling van wat was. Een kunstenaar met een bewezen oeuvre, een duidelijke visie en werk dat opnieuw gezien, gedeeld en verzameld mag worden.
Mijn techniek heb ik mezelf aangeleerd. Ik begin met krachtige lijnen en een vooraf bedachte compositie. Afsnijdingen zijn belangrijk; je ziet zelden een volledige gestalte. Ik zet het beeld op in donkere tonen, met grote bewegingen. Er zit veel vuur in mij, dat moet eerst naar buiten. Pas daarna wordt het licht veroverd op het donker. Dan begint het verfijnen.
Mijn penseelstreken blijven zichtbaar. Vegen en spetters mogen blijven. Transparantie is belangrijk voor mij. Het beeld groeit laag over laag; ik weet van tevoren niet waar het eindigt. Tijdens dat proces ontstaat er een relatie met de vrouw die ik schilder, omdat zij mij is. Het werk reflecteert waar ik ben, hoe ik mij voel, wat er op dat moment gezegd wil worden. Er ontstaat communicatie, intuïtie.
Wie mijn werk bekijkt, wordt het doek ingezogen. De ontmoeting is direct en menselijk. In die nabijheid schuilt de kracht. De vrouwen zijn er gewoon, aanwezig in de kalme wereld van Marian Siereveld. En precies dat maakt het werk spectaculair.



